Joyce

Jeetje, een tijdje geleden kreeg ik een gezinsopstelling. Die was gewonnen door een vriendin op Facebook en ik mocht er gebruik van maken. Open ging ik erheen. Toch best spannend als je niet weet wat je kunt verwachten. Désirée is een lieve, hartelijke, open vrouw, waardoor je haar al gauw vertrouwd.

We begonnen met het opzetten van ons gezin, met langzamerhand de familie erbij. Wat verhalen kwamen los. En voor ik het weet sta je even later op vilten rondjes en wordt je familie nog eens besproken. Vanwege de zorgen die ik mij maakte over mijn moeder, tante en oma besloot Désirée dat ik hiervoor maar wat stenen moest dragen om zo de last te voelen die ik met mij mee droeg. Désirée ontpopte zich tot mijn moeder, oma en tante en vertelde mij wat ik hen kon zeggen om de lasten die ik droeg weer terug te kunnen geven. En jeetje inderdaad! Wat een bevrijding gaf mij dit.

Toen weer terug naar het gedrag van mijn zoontje, hier ging mijn hulpvraag over. De duidelijkheid was er ineens. Ik ben al die tijd zo in de ban geweest van het zorgen voor andere mensen, en het dragen van hun last. Hierdoor ging mijn zoontje gedrag vertonen om ook die aandacht van mij te kunnen krijgen.

Ik mocht van Désirée een steen uitzoeken die passend was voor mijn gevoel van geborgenheid en veiligheid die ik krijg van mijn gezin. Die steen draag ik nog iedere dag bij me. Hij herinnert me eraan dat ikzelf en mijn  gezin eerst komen. Het zorgen voor anderen doe ik nog steeds wel. Soms knaagt het gevoel van verantwoordelijkheid aan me. Maar ik kan nu ook zeggen: “Joh… Ik kan niet”, mijn gezin gaat voor. Dat voelt een heel stuk beter. Wat een enorme impact heeft deze gezinsopstelling gehad!
Nogmaals heel erg bedankt Désirée voor deze bijzondere ervaring!

 

Jij hoort erbij

blog AKC jij hoort erbijWillem is een rustige jongen van 16 jaar en zit in de vierde van het VMBO.

In de groep wordt gewerkt met GroepsGeluk, systemisch werken in de klas. Nadat ik heb uitgelegd wat de wetten zijn, mogen de leerlingen een poppetje kiezen en het neerzetten zoals zij zich voelen in de klas. Willem heeft helemaal geen zin om te laten zien hoe hij zich voelt in deze groep. En wil daarom maar gewoon doen alsof. Daar is hij sowieso meestal wel goed in. Dan komt hij er verder gemakkelijk en zonder gezeur vanaf. Lekker rustig vindt hij dat.

Maar wanneer hij het poppetje vast heeft en aan de beurt is om zijn poppetje in het veld te zetten, gebeurt er iets vreemds. Hij zet het poppetje aan de rand van het veld, met de rug naar de groep. Wanneer iedereen zijn poppetje in het veld gezet heeft, vraag ik de leerlingen: “Wat valt je op?” Er wordt wat over en weer gepraat en dan hoort Willem een klasgenoot zeggen: “Willem staat met zijn rug naar de groep.” Het is even stil en dan vraag ik hem: “Willem, hoor jij erbij?” Willem kijkt naar de grond en zegt niks.

ik laat de stilte er even zijn en zeg dan rustig: “Willem, jij hoort erbij!” Hij hoort het…. ik knik naar de leerlingen en het gaat de groep rond. Hij hoort al zijn klasgenoten om beurten zeggen: “Willem, jij hoort erbij!” Wanneer het bijna de hele groep rond is, kijkt hij op. Als iedereen aan de beurt is geweest, vraag ik hem: “Kan je poppetje bewegen? Kun jij een beweging maken, Willem?” Willem draait zijn poppetje naar de groep en voelt zich opgelucht. De aandacht gaat naar een ander groepje en er wordt verder gewerkt met GroepsGeluk.

Aan het einde van het uur loopt de groep naar buiten. Joris, de klassenleider, roept: “Hé Willem, wil je in de groepsApp?” Dat wil Willem wel.

 

Hoe je goed voor je kind zorgt

blog voor jezelf zorgenAnja komt bij me in de praktijk met de hulpvraag dat haar zoon van 9 jaar vaak negatief is. Hij is gemakkelijk boos en geprikkeld, kan niet veel hebben en uitpraten na een conflict loopt tussen hen beiden altijd op een fiasco uit. Moeder en zoon kunnen elkaar niet bereiken. Anja heeft al van alles geprobeerd om het te veranderen, maar ze weet niet waar het hem in zit. Ze is er erg verdrietig om. Het voelt alsof ze faalt als moeder. We besluiten om er met een opvoedopstelling samen naar te kijken.

Via een opvoedopstelling luister je met een systemisch oor naar wat er op een diepere laag speelt tussen ouder en kind en het hele familiesysteem. Daarom beginnen we met “grote gebeurtenissen” in de familie op te zoeken. Ik stel specifieke vragen en Anja zet het neer met poppetjes op tafel. Zo ontstaat een genogram en wordt duidelijk waar we met de hiervoor bestemde matjes op de vloer aan gaan werken.

Er blijkt dat Anja vanaf haar zesde veel voor haar jongere broer en zusje heeft gezorgd, omdat haar moeder het niet aankon. Als vanzelf nam ze de zorg op zich en is dit ook op andere plekken in de familie gaan doen. Zo ontstond er een gewoonte dat iedereen altijd een beroep op haar kon en mocht doen. En Anja voelde zich verplicht om aan al die behoeftes van anderen te voldoen. Hierdoor stond ze op volwassen leeftijd nog gedraaid naar haar ouders en de rest van de familie. Zo zorgde ze voor haar moeder, oma, vader, tante en een nichtje. Teveel ballast die niet van haar was en die haar gevoelige zoon voelde en bij wijze van teruggooide via boos en geïrriteerd gedrag.

Door neer te leggen wat er in werkelijk was en is geweest, door de ballast terug te brengen naar de plaatsen waar het thuishoorde, de verantwoordelijkheden los te laten, voelde Anja zich volledig opgelucht. Waardoor ze voelde dat ze voor zichzelf mocht zorgen. Hierdoor kon ze draaien naar haar zoon en er fysiek en emotioneel helemaal voor hem zijn. Samen met haar man, die aan haar zijde staat en waar ze ook af en toe op mag leunen.

Ze slaakt een zucht van verlichting en zeg: ”Wat is dit fijn! Het lijkt wel of ik de hoofdprijs heb gewonnen.” Zoveel ballast losgelaten, voel ik me stukken lichter en weet ik wat me te doen staat. Ik ga voor mezelf zorgen.”

Dat is een prachtige beweging. Wanneer een moeder voor zichzelf zorgt, zorgt ze daarmee indirect voor haar kind en kan de verbinding alleen maar sterker worden.